نقد مجموعه ی نگاه کن

نقد مجموعه ی نگاه کن ,  بیم ها  و امید ها نیوشا توکلیان در گالری آران و نیویورک بر روی دیوار رفته است .نیوشا توکلیان عکاس و خبر نگار جوان ایرانی  که عکاسی را از 16 سالگی شروع کرده است .

اولین عکسهای او در نشریه زن چاپ شد, نیوشا توکلیان در کشورهای  چون عراق , لبنان  , سوریه , عربستان و پاکستان به عکاسی پرداخته است . عکس های او در در نشریات  مختلف جهان از جمله مجله تایم نیوزویک , اشترن , لوفیگاور   ,کالرز , نیویورک تایمز, اشپیگل,  لوموند , نشنال جوگرافیک

مجموعه های نیوشا توکلیان اعم از حج , ماریا ,  گوش کن , روزی که زن شدم , مادران شهید ..

نیوشا توکلیان عکاس زن ایرانی تا به امروز  جوایز متعددی از مسابقات معتبر خارجی دریافت کرده است بعد از چندین مجموعه مستند و خبری سراغ مجموعه می رود که  که کاملا  چیدمان شده است  آن هم در خانه ی خودش !

 انتخاب من از بین نقد های مجموعه های نیوشا تولکیان نگاه کن بوده است چون تنها مجموعه از او بود که توانستم درکش کنم  .

نیوشا تولکلیان در مقدمه  کوتاهی ذر مورذ این مجموعه می گوید : این بار کمی نزدیک تر, دوربینم را روی سه پایه گذاشتم در مقابل  پنجره  اتاقی که 10 سال است هر روز از آن چشم اندازی ثابت از شهر که هنوز نمی دانم دوستش دارم یا نه؟ پنجره ای که به روی چندین پنچره بسته دیگر گشوده می شود و پشتشان را نمی بینم .این داستان دیگران است .کسانی که داستان زندگیشان  را می دانم .ثبت لحظه هایی از آن  در قاب یک پنجره و اتاق و پشت به منظره سرد و غبار آلود شهر من .

جای که عکاسی صورت گرفته است 

 مجموعه توکلیان موفق بوده و من به عنوان ببینده تحسینش می کنم ولی تمامی نظرات با هم یکی نیست من با فسمتی از این مجموعه موافق نیستم که آن را بیان می کنم

وقتی این مقدمه را می خوانیم حس سردی و شکایت از توی یک قاب رفتند را می گیریم ,  شهری که عکاسش هنوز نمی داند که دوسش دارد یا نه اما به تصویرش کشیده ! قضاوت در مورد ادماهای که در شهرک زندگی می کند ! خانه های بهم نزدیک و تاریک که پنجره های دیده نمی شود  ,  قضاوت در مورد زندگی های پشت آن پنجره های نام شهرک را با خود یدک می کشند کار ساده نیست  . من به گالری آران  نرفته ام نمی دانم مخاطبی بوده است از  او پرسیده است تا به حال سعی کرده پشت آن پنجره ها را ببیند یا نه !

متاسفانه ما در کشورمان یاد گرفته ایم هر کس یا هر چیزی که شبیه خودمان نیست قضاوت کنیم  , خانه های کوچک و قوطی شکل همیشه همیشه به معنی تاریکی نیست . 

ساعت عکاسی 

تمامی عکس ها  در ساعت  هشت شب عکاسی شده در مجیک تایم ! می توان این برداشت روی داشت که توکلیان می خواست با عکاسی در یک ساعت مشخص حال و هوای آن افراد را در یک ساعت از روز نشان دهد .

 افرادی که در عکس ها هستند 

-تصویر دختر جوانی است که به دوربین خیره شده و چشمانش در استان بارش است . 

-مردی  که روی یک صندلی قدیمی با پیراهن راحتی خانه   با خمیر تراشی روی صورتش با کاغذ های مچاله شده روی میز که به قسمتی دیگری از کادر خیره شده ات و بکش پنجره روی بلوک های روبرو!  مرد غمگینی که انقدر در افکارش گم شده است که فراموش کرده است مشغول چه کاری بوده است .

-زنی با لباس های بیرون  روی تخت نشسته و گوشه موبایلی روی تخت  که  باطریش جدا شده است با دستمال کاغذی مچاله ای در دست که مغموم به گوشه خیره شده است با همان بک ثابت عکس های دیگر . زنی زخم خورده که دیگر منتظر هیچ امدنی نیست !

-مردی کنار  آواژور روی کاناپه نشسته  است و پاسپورتش کنارش است با همان بک قبلی خیره به گوشه ای از اتاق , بوی رفتن میده اما ناراضی از جدا شده از تعلقات خاطرش .

- دختر بچه ای روبروی کیک تولد با شمع های روشن که خیره به دوربین است با همان بک قبلی , مغموم بودن یک دختر بچه در یک خانواده امروزی به دنیا آمده است .

-خانمی چاقی که روی تخته نیم خیز دراز کشیده که کنارش سینی غذا است و خیره شده است به گوشه ای از کادر با همان بک قبلی . ناراضی بودن زن از وضع ظاهری خود !

-دختر جوانی که عکسهای خود را روی میز چیده است , لیوان اب نیمه پر  روی میز , کیف روی صندلی  و خیره به گوشه ای کادر با بک قبلی .

- خانمی که با لباس حمام روبروی میز توالت نشسته است و خیره به آینه شده است با بک قبلی , روبروی شدن زن با خودش در آینه.

- مردی که روی تخت نشسته  است , زانو ها ها خود را بغل کرده , سویج ماشینش کنارش روی تخت افتاده است ,  به روبروی خود خیر شده و با همان بک قبلی .زانوی غم بغل کرده است .

 مجموعه عکس های در مجموعه نیوشا تولکلیان می بینیم افرادی هستند که توکلیان به خوبی آنها را می شناسد و در اتاق خود از آنها عکاسی کرده است . توکلیان به خوبی توانسته نظر خود را در مورد افرادی که در  شهر و دور بر خودش زندگی می کنند را به خوبی در قاب تصویر ارايه دهد 

تاثیر نگاه از همان لحظه ای که بازدیدگانش نمایشگاه توکلیان را ترک می کنند آغاز می شود از احساس هم زاد پنداری و حس کند و کاو در زندگی خودشان که کدام یک از آن افراد  قاب شده در تصویر هستن ؟

 افرادی که تقریبا از سطح مناسب رو به خوب جامعه هستند   افرادی که شاید مانند هیچ کدام از آدم های پایین شهر هیچ وقت غصه پرداخت قبض و شارژ خانه اش را نخورده اند , افرادی که هیچ وقت شمار روزی های مانده تا سرماه را نداشته اند ,  دغدغشان خرید لباس ارزن و مناسب ار بازار های که حراج خورده اند نیست  ,  توکلیان در این مجموعه افرادی را دست چین کرده است که مغموم و ناراحت به نظر می رسند اما نه از بر نیا آورده شدن نیاز های اولیه انسانیشان بلکه آنها در درجه ای جامعه هستند که آن نیاز های انقدر بر آورده شده که دیگر نیاز برایشان حساب نمی شود در صورتی که برای افرادی دیگر در جامعه تنها اولویت و نیازیکه باید بر آورده شود همان نیاز های اولیه است ,   انقدر غرق در برآورده کردن نیاز های ابتدایشان هستند که هیچ وقت به پله ای بالاتر از نیاز هایشان نمی رسند تا متوجه شوند نیاز های دیگر هم در زندگی وجود دارد  , توکلیان با به تصویر کشیدن این افراد خواسته به مخاطبان عکس هایش بگوید که تمام نیاز ها متشکل از رفاه مالی و سطح اجتماعی نیست افرادی نیز هستند با داشتن تمام این امکانات باز هم نیاز های برآورده  نشده ای دارد ,  هر کسی به نوع زندگی خود آروز ها و عامل های را دارد که  که به آنها نرسیده است و کمبود آنها را احساس می کند و حسرت به دل آنهاست  , مجموعه نگاه کن منو یاد جمله ای انداخت که مدتها پیش شنیده ام ما همه باهم هستیم وتنهایم .

باید به نیوشا توکلیان تبرک گفت که هنرمندان با قاب بندی ,  چیدمان مناسب ,  نور و رنگ  سرد در محیط که القا کرد حس خود عکاس است ,  عکاسان باور خود را به ببینده القا کرده است .

سارا خاکزاد

ارسال نظر و نظرات ثبت شده
نام شما :
ایمیل :
تلفن تماس :
متن پیغام :